Emocjonalne dziecko: dlaczego niektóre dzieci są tak płaczliwe?

Istnieją dzieci, które regularnie reagują płaczem na, wydawać by się mogło, najdrobniejszą prowokację lub wyzwanie. Często wywołuje to pogardliwe spojrzenia u innych dzieci, a rodziców wprawia w zakłopotanie.

W genach

Genetyka i usposobienie zdają się odgrywać rolę w tym, które dzieci staną się płaczkami. Często były noworodkami, które łatwo można przestraszyć, mają problemy z przyzwyczajeniem się do jaskrawego światła lub zdają się bardzo wrażliwe na fakturę ubrania i pieluch.

Więcej łez, więcej śmiechu - Rzeczy pozytywne:

Ta wrażliwość zdaje się mieć też stronę pozytywną: w późniejszym okresie dzieci te stają się z reguły bardziej empatyczne. Szybko wyczuwają i reagują na emocje nie tylko u innych dzieci, ale też u zwierząt. W swoich kontaktach z innymi nie tylko płaczą więcej od swoich rówieśników, ale także częściej się śmieją.

Dlaczego są takie emocjonalne?

Dramatyzowanie i łzy są oznaką, że małe dziecko jest bardzo emocjonalne, a nie jest to oznaką słabości. Ponieważ nie potrafi wyrazić siły swoich uczuć słowami, emocje wypływają razem ze łzami. Generalnie dzieci do wieku przedszkolnego włącznie nie traktują poważnie tego, gdy ich kolega płacze od czasu do czasu. Jest to większym problemem dla rodziców, którzy czasami (i niesłusznie) interpretują łzy swojego dziecka jako dowód swojej porażki.

Płaczliwe dziecko - Jak możesz pomóc?

Istnieje kilka rzeczy, które możesz zrobić, by pomóc wrażliwemu dziecku radzić sobie ze stresem.

• Pozwól dziecku się wypłakać, szczególnie kiedy już jest zdenerwowane Pamiętaj, że kiedy Twoje dziecko zaczyna płakać, oznacza to, że jest przepełnione emocjami. Jeśli wybierzesz ten moment, żeby powiedzieć mu, aby nie płakał, zdenerwuje się jeszcze bardziej i przeleje jeszcze więcej łez. Zamiast tego pozwól mu w komforcie przegrupować się emocjonalnie.

• Skup się na zaletach, nie wadach Jeśli powiesz swojemu dziecku, że rutynowe doświadczenia, takie jak wizyty u lekarza lub dentysty nie będą bolesne ani „straszne”, tylko zwiększy to obawy Twojego dziecka. W końcu nie wspominałabyś o bólu, jeśli nie miałby się pojawić! Zamiast tego umów się na wizytę u dentysty, aby obejrzeć wyposażenie gabinetu, posiedzieć z dzieckiem na fotelu stomatologicznym lub policzyć zęby. W ten sposób będzie bardziej zrelaksowane i będzie chętniej współpracować, kiedy powróci tu na badanie.

• Sprawdź, czy nieświadomie nie pogarszasz płaczliwości Niektóre dzieci płaczą, ponieważ myślą, że jest to jedyny sposób, w który mogą zdobyć niepodzielną uwagę rodziców lub nauczycieli. Jeśli wydaje Ci się, że ma to miejsce, poświęcaj dziecku dodatkową uwagę, kiedy zachowuje się w sposób, który Ci pasuje.

• Naucz dziecka alternatywy dla płaczu Na przykład przedszkolak często skupia się na emocjach w danej sytuacji („Ona jest wredna. Nienawidzę jej!”). To zwykle napędza płacz. Po uznaniu jego intensywnych uczuć („Widzę, że jesteś bardzo zły na siostrę”), pomóż dziecku skupić się na zachowaniu, które doprowadziło do problemu („Czy Cię popchnęła?”).

• Porozmawiaj o tym, co innego mógł zrobić, zamiast wybuchnąć płaczem (Zaczekaj, naturalnie, aż się uspokoi!) Musisz dostarczyć mu alternatywnych sposobów, takich jak rozmowy na temat tego, co go zdenerwowało, szczególnie z początku. Pobaw się w odgrywanie ról, aby dziecko mogło poćwiczyć jedno z tych nowych podejść w następnej sytuacji, kiedy będzie zestresowane.

Twoje dziecko może łatwo wpadać w płacz, ale szybko zorientujesz się, że jego zwiększona wrażliwość zapewnia też dni przepełnione śmiechem i empatią dla innych.