Bójki dziecięce: jak radzić sobie z agresją

Pewne przepychanki, szarpaniny, a nawet bójki są normalne, kiedy dzieci spotykają się w jednym miejscu. W większości przypadków nie ma powodów do obaw. Skaleczenia są rzadkie; kłótnie szybko idą w niepamięć.

Agresja jako sposób radzenia sobie

Jednak niektóre małe dzieci i przedszkolaki często wdają się w coraz poważniejsze bijatyki. Dla nich agresja staje się główną metodą radzenia sobie w niemal każdej sytuacji. Nie' gnębią słabszych dzieci; czasami nawet zadzierają ze znacznie większymi i starszymi od siebie, z którymi nie mają szans wygrać. Rozwijający się system nerwowy przedszkolaków zdaje się nie pozwalać im kontrolować swojej impulsywności tak dobrze, jak robią to dzieci w starszym wieku. W przypadku innych jest to bardziej kwestia potrzeby nauczenia się i wytrenowania umiejętności interpersonalnych.

Kiedy agresja działa

W innych obszarach ich życia agresja często jest nagradzana. Dziecko, które wciśnie się w środek kolejki na zjeżdżalnię, będzie pewnie w stanie częściej z niej korzystać. Jeśli ktoś zachowuje się niegrzecznie w przedszkolu, będzie pewnie uważniej obserwowany przez nauczycieli. Z punktu widzenia dziecka różnica między asertywnością i agresją może nie być jasna.

Zauważanie znaków

Najlepszym sposobem na poradzenie sobie z nazbyt agresywnym dzieckiem jest zapobieganie takiemu zachowaniu. Wiele z tych dzieci prezentuje jasne wzorce swojego zachowania. Mogą być agresywne tylko w domu lub tylko przy innych. Dziecko może być częściej agresywne po południu, kiedy jest zmęczone lub kiedy czuje się sfrustrowane. Ten element wzorca pomoże Ci w lepszym przygotowaniu się do interwencji.

Najbardziej agresywne dzieci w tym wieku wykonują konsekwentną sekwencję zachowań, zanim uruchomią pięści i kopniaki. Niektóre mogą zacisnąć zęby i wpatrywać się w inne dziecko. Inne mogą kołysać się w tył i w przód.

Pomaganie swojemu dziecku

Kiedy określisz już, co wyzwala agresję Twojego dziecka i potrafisz zauważyć narastające napięcie, najprostszą rzeczą jest usunięcie dziecka z tego otoczenia. Lepsza struktura dnia także zdaje się pomagać tym dzieciom. Wraz z ustaloną strukturą dnia przychodzi przewidywalność, która pomaga im odczuwać większy spokój i kontrolę. Jakkolwiek kuszące by to nie było – bicie agresywnego dziecka za jego zachowanie nie działa. Prawdopodobnie tylko pogorszy sprawę, gdyż prezentujesz dokładnie takie zachowanie, któremu próbujesz zapobiec.

Dziewczynki kontra chłopcy

Agresywnym chłopcom poświęca się więcej uwagi, ale dziewczynki też wdają się w bójki. Ich agresja może być bardziej werbalna, nawet w tym wieku. Może być też fizyczna, ale mniej oczywista niż uderzenia i kopniaki chłopców. Tak jak chłopcy, agresywne dziewczynki potrzebują pomocy w przyswojeniu umiejętności interpersonalnych i rozwiązywania problemów.

Czy to może być depresja?

Pamiętaj też, że czasami agresja jest u małych dzieci oznaką depresji. Jeśli Twoje dziecko wydaje się niecharakterystycznie agresywne i nie reaguje na Twoje próby poprawienia sytuacji, porozmawiaj z lekarzem na temat tego, co może się dziać. Im szybciej podejmiesz działanie, tym lżej będzie Tobie i Twojemu dziecku.